Günlerdir ne bir ekmek ne su. Gözlerimdeki yaş bile kurur oldu artık. Elimde bahtiyar kırık bastonumda dayanıcak gücü kalmadı. Herşey kendi kendime "hadi bir maceraya ne dersin?" dememle başladı. Ne aradığımı, ne yapmak istediğimi bilmeden sırt çantamı alıp çıktım yola.
Beşinci güne kadar herşey iyi gibiydi. Ama para suyunu çekince macera cehenneme dönüverdi.
İlk haftanın sonunda bir sokak köpeği takıldı peşime. "Pıtır" koydum adını. O da olmasaydı ne yapardım bilmiyorum.
Peki niye mi geri dönmüyorum dersiniz. En başta neden bu yola çıktığımı sanıyorsunuz. Ben bu yola geri dönmek için değil, hayatımı değiştirmek için çıktım.
Bugün 17.gün. Şuanda bir bank üzerinde bu yazıyı yazarken kayıp hayatımdan umudu çoktan yitirdim bile. Yeni hayatımın zorluğunu kabullendim artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yap abi,yorum yap yani. Seni de dinleyelim, sen de konuş. Hem ne demişler insanlar konuşa konuşa..