Yalnızlık şehirlerarası otobüste herkes kulaklık takıp film izleyip, müzik dinlediği zaman otobüsteki duymayan tek kişi olduğunun farkına varmaktır.
Kimse annesinin karnından nasıl çıkacağına karar veremiyor. Her ne kadar güzellik önemli diye düşünen çoğunlukta olsa bile, aslında göremediğimiz o kadar çok kusur var ki.
O çocuğu otobüste gördüğüm zaman çok üzüldüm. Onun yerinde olsam kimsenin durup dururken benim için üzülmesini istemem ama insan kendine engel olamıyor. Şahsen kendime adıma konuşursam müzik benim için gerekli ve önemli birşey. Yeri geldiğinde duygularımı dizginleyen, yeri geldiğinde öfkemi boşalttığım, bazen hüzünlenip, bazen keyiflendiren çok özel bir şey müzik. Müziksiz bir hayatı hayal edemedim.
Çocuğun muavinle telefona yazdığı mesajdaki yazılarla konuşmaya çalıştığını görünce kulaklığı çıkardım. Çocuk indikten sonra kulaklarımı tıkadım var gücümle, bir on saniye kadar. O an anladım. O kadar yalnız, o kadar sıkkın hissettim ki ağlayacaktım neredeyse.
İnsan "gerçekten" yaşıyor olmanın değerini bilmeli. Çünkü bence engelli insanlar sadece uzaktan bakma şansına varıyor dünyanın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yap abi,yorum yap yani. Seni de dinleyelim, sen de konuş. Hem ne demişler insanlar konuşa konuşa..