Dağlara bakıyorum, sen. Yollara bakıyorum yine sen. Aynaya da baksam sen, gözlerimi kapasam yine sen. Yüzünü gözlerime işlemişler sanki. Meğer ne beter illetmiş bu aşk..
Ne sesini unutabiliyorum, ne de gülüşünü. Yok, yok aşk değil bu. Aşk dediğin şu filmlerde gördüğümüz kalbin daha hızlı çarpması olur en fazla. Bu bildiğin lanet resmen..
Günümün her saniyesi yolumu senin yolunla nasıl kesiştirceğimi düşünmekle geçiyor. Böyle hayat olur mu yav, insaf! Ne yediğim yemeği biliyorum ne içtiğim suyu. Tek bildiğim sensin artık..
Hayatımda doğru dürüst kalem almamış ben, bir haftadır seni etkilemek için şiirler, romantik sözler yazmaya başladım.
Bir de duraksamadan konuşabilsem yanında. Yeni doğmuş bebeğe dönüyorum karşındayken. Sanki kafamdaki herşey kayboluyor, onun yerine koca bir sen oluyorsun..
En kötüsü de çoğu zaman senle konuşurken ne dediğini anlamamam. Daha doğrusu dinleyememem. Ama gözlerin, dudakların o kadar güzel ki, ben zaten o dudakların altından hangi ses çıksa etkisinde kalmaktan kendimi alamıyorum.
Of. Ah ulan aşk! Bula bula benim gibi garibi mi buldun şu koca dünyada? Ne ettim de bulanım oldun?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yap abi,yorum yap yani. Seni de dinleyelim, sen de konuş. Hem ne demişler insanlar konuşa konuşa..