Diyelim ki bu gün günlerden cuma. Duştan çıkıp traş olmuşum. Blazerımı çekmişim üstüme. Bir telaşla çıkıyorum evden. Dışarısı soğuk. Yürüyorum arabaya doğru. Tam o anda telefonumu evde bıraktığımın farkına varıyorum. Geri dönüyorum yavaş adımlarla. Sonra bir anda yıkılıyor gözlerimin önünde, o kocaman heybetli bina. Duraksıyorum. Ellerimle ceketimin ceplerini yoklayıp sigaramı çıkarıyorum. Bırakmıştım aslında. Son paketi 6 aydır cebimde taşıyorum. Nedensiz. Hiç bir zaman yanımdan ayırmadığım baba yadigarı zippomu çıkarıyorum. Sigaramı yakıp bir fırt çekiyorum derinden. Siren sesleri duyuluyor. Her taraf bana çarparak enkaza doğru koşuşturan insanlarla doluyor. Soğukkanlılıkla içiyorum sigaramı. Hiç bir şey gelmiyor aklıma. Beynim durmuş. O an ki yaptıklarım sadece refleksten ibaret. Bedenim ne yapmak isterse onu yapıyor. Yığılıp kalıyorum oracıkta. Biri beni fark edene kadar ölüyorum. Son nefesimde tek düşündüğüm o güzelim zippoma ne olacağıydı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yap abi,yorum yap yani. Seni de dinleyelim, sen de konuş. Hem ne demişler insanlar konuşa konuşa..